Clinton vs Trump: vestimentaire branding

De kleren maken de man, of in dit geval ook de vrouw.  Perception is everything, blijven we tot in den treure herhalen, maar dat je voorkomen een rol speelt, valt niet te betwijfelen. Wanneer iemand zelf het merk is, wordt het zelfs cruciaal. Het debat tussen Hillary Clinton en Donald Trump onderstreepte die stelling des te meer.  Trump verloor alvast op dat vlak, al kan Clinton daar ook nog in bijbenen.

Iedereen zag ondertussen wel flitsen passeren van het debat, terwijl men het vooral heeft over de mondelinge catch, over de inhoud en wie scoorde op welke punten. Maar onderschat niet wat kijkers zien en onthouden. 90 minuten konden ze kijken op iemand in een saai, donker pak en met staalharde das, of naar iemand in fel rood pak en welgemikte tandpaste smile de bühne innam. Wie zal men visueel onthouden, denk je?

Dat er duidelijk over nagedacht is bij het kamp Clinton leidt geen twijfel. Rood staat voor warmte, zorg, liefde, sociaal,… Ook contrasterend met de setting, waardoor ze de kleuren van de VS als het ware verpersoonlijkte. Mocht Jean-Marie Pfaff daar gestaan hebben en ze had een kraag, dan stond er duidelijk ‘USA forever’ op. Uiteraard naast haar eigen naam, want daar gaat het tenslotte om. Personal branding, om jezelf te verkopen.

Wat kan dan nog beter? Ten eerste, iets wat me al heel lang opvalt bij Hillary Clinton, zijn dat haar nauw aansluitende jasjes, blouses, coll-roulés. Onbewust komt dit over alsof ze iets te verbergen heeft. Ze stopt iets weg, ze laat niet in haar hart kijken. Zelden zie je haar met een kleine v-hals. Waarom? Misschien om professioneler over te komen, maar het heeft een averechts effect.

Daarnaast haar kreukloos pak. Stijlvol, in de mooiste stoffen, niks op aan te merken. Maar voor iemand die er voor iedereen wilt zijn, dus ook voor de gewone man, is dit iets wat onbereikbaar nooit voor hen mogelijk zal zijn. Okay, de American Dream geldt in de VS voor iedereen-met-grote-dromen en voorbeelden worden er gemakkelijker op een podium gezet dan hier, maar het blijft wel steeds een split-second-perceptie. Onbewust vragen mensen zich immers af: gaat ze mijn leven beter maken?

En tenslotte haar broek. Aan de ene kant speelt ze dolgraag haar vrouwelijk imago uit en strijdt ze voor gelijkheid. Maar anderzijds trekt ze de broek aan, al dan niet om te bewijzen dat ze er bij hoort, dat ze de baas kan zijn. Maar (deels) weg is haar vrouwelijke kant. En dan hebben we het nog niet over de schoenen gehad.

Dat ze nochtans zal beroepen op een legertje imagoconsulenten is een feit, maar alles draait om de essentie: wees jezelf. En daar was Trump dan weer beter in.

Image by CNN