Het pervers normale van politiemarketing

We kunnen, of zelfs moeten, ons de vraag stellen waar marketing communicatie staat in dergelijke klotetijden als deze week. Nergens en overal. Vanuit een professioneel standpunt, in het licht van een commercieel besef verdwijnt het verkopen van lucht eens letterlijk in het niks. Er zijn veel belangrijker zaken en terecht. Maar tegelijk viert ons vak op zo’n momenten hoogtij, pervers en helend op hetzelfde moment.

Marketing communicatie draait, onder andere, om het ‘verkopen’ van je boodschap bij al je stakeholders. Dus niet alleen de directe klant, maar ook aan al wie er rond hangt en van ver of dichtbij invloed kan uitoefenen. Terwijl we ons vroeger alleen maar moesten rekenschap geven van meneer de klant, beheersen duidelijk meer en meer heerschappen (om het maar algemeen te houden) het spel van de spinragcommunicatie.


Social media bewees dinsdag 22 maart nog maar eens zijn sterkte. Op zo’n momenten stappen heel wat gebruikers af van hun normale ontspaningsgedrag en worden Twitter, Facebook, etc. hét sterkste medium. Als snelste informatiebron, maar tegelijk om ons eigen gevoel te kanaliseren en daardoor deel uit te maken van de ganse situatie. #IkWilHelpen hashtags zorgden voor de eerste heling. Later volgen tal van would-be experten de revue, al dan niet met hun eigen agenda, om wel degelijk hun eigen boodschap te ‘verkopen’ of anderen schade te berokkenen. Op zo’n momenten zie je steeds sneller en sneller een perverse marketinghouding naar boven komen, als een ingebakken stukje DNA.


De journalistiek, waarvan we naïef nog steeds objectiviteit verwachten, maakt er zich schuldig aan. Uiteraard ook de politiek, maar het beste voorbeeld van marketingretoriek viel toch te rapen bij de politie. Misschien en hopelijk zelfs deel onbewust. Maar eigenlijk zelfs niet volledig onterecht. De politietop, lokaal of federaal, was er als de kippen bij om te zeggen dat ze niet genoeg middelen hebben om alles goed te doen. Een goedkoop excuus dat hier en daar wel wat zal kloppen, ware het niet dat sommige flikken soms ook veel beter dingen te doen hebben dan onvriendelijk simpele boetes uit te schrijven, omdat ze hun belachelijk quota moeten halen.


Maar waarom zeggen ze dit nu? Deels om paraplugewijs de zwarte piet door te schuiven, maar vooral omdat die boodschap pas na dergelijk zware gebeurtenissen zijn impact heeft! Als ze alles weten te verhinderen (en uit goede bron weten we dat dit heel veel is en mocht iedereeen het weten, we slapen er niet meer van) en er gebeurt niks, dan is alles in orde en zal de reactie steeds zijn: zie je wel, jullie doen goed werk, met de mensen en middelen die je hebt. Maar omwille van die zwarte dinsdag, kan men dit ‘gebruiken’ om de boodschap te ‘verkopen’. Het aloude spreekwoord geldt nog steeds hoor: de een zijn dood is de ander zijn brood. We moeten daar ook niet flauw over doen, want in de grond is het meer dan normaal. Maar dat is het perverse van marketingspel.