Wat scheelt er met mijn vriend Kito?

Sinds Electrabel de nieuwe Kito-campagne de wereld instuurde, vraag ik me dagelijks af waarom ik er nu in godsnaam een minder aangenaam gevoel bij heb. Zo een, twee, drie kon ik er geen zinnige reden op kleven, tot vandaag de zon de troebelheid deed verbleken.

Reden: Kito is geen hond meer! Of op zijn minst zo voel ik het blijkbaar aan. Kito is een mama (of papa) die met zijn kindjes speelt, die er mee aan tafel zit en een gelukkig gezinnetje runt of die lekker in de zetel hangt, terwijl zijn keutels rond haar (of hem) fladderen. De ‘single mom’ (or dad) leeft een leven zoals wij dat allemaal wel willen en op zich is dat wellicht ook het idee dat Electrabel wilt ophangen.

Maar… ik wil Kito als mijn beste vriend, als trouwe viervoeter! Als die dan nog eens een begenadigd IQ heeft om zelf zijn worstjes te bakken, toppie. Maar hij moet nog steeds die maffe ‘hond’ blijven. Vraag is nu: ben ik de enige die deze visualisatie zo ervaart of bevestigen/ontkrachten harde cijfers deze roekeloze bevinding? God only knows, al weten we ook wel dat Electrabel toegang zal hebben tot zijn secreten.

Werd het concept iets te ver uitgemolken of is gewoon de lijn tussen u, ik en Kito te dun geworden? En raar maar waar, ik geloof dat laatste.